Mare Nostrum

Hüseyin Batuhan, Bilim ve Şarlatanlık adlı kitabında şöyle yazar: “Şarlatanların büyük çoğunluğu daha çok pratik bilgi veya beceri alanında at oynatıyorlar… Teknoloji dallarında bilgiçlik taslıyorlar. Örneğin fizik yasalarına dayanan ortodoks mühendislik bir perpetuum mobile makinesi yapılamaz mı diyor, şarlatan hemen ‘Ben yapabilirim!’ diye karşılık veriyor.”

Aylık Kültür ve Politika Dergisi Yarınlar‘ın Aralık 2006 sayısında yayınlanan bu makalenin tamamını okumak için tıklayabilirsiniz.

Önce fotoğraflı haberi yayınlandı: Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Çelik’in çoraplarının üzerinde iri harflerle “Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Çelik” yazıyor. Konu basında hayli yankı buldu. Ana fikir: Bu kadar da görgüsüzlük olmaz ki! Ama o kadarla kalmadı. Giyim zevki üzerine verilen dersler, güzide basınımızdan beklenen gibi, “magandalığa”, “kıroluğa” karşı “gusto”nun savunusu şeklinde seyretti daha çok. Malum, ilk iki kavram Türkiye yüksek sınıflarınca halkı aşağılamak maksadıyla kullanılır; sonuncusu da ayrı kesimlerce incelmiş zevklere sahip olma gibi anlamlarla sarf ediliyor. Bakan Çelik’in halka dahil olmadığını, kendi sınıflarının kişisi olduğunu bilirler bilmesine ama, bir “gerilik” görüyorlar demek ki.

Aylık Kültür ve Politika Dergisi Yarınlar‘ın Kasım 2006 sayısında yayınlanan bu makalenin tamamını okumak için tıklayabilirsiniz.

Harp Akademileri öğrencilerinin komutanlarından dinledikleri yüzünden onulmaz kafa karışıklıklarına düşmelerinden veya ilkesel, stratejik bir hat belirlemeden her dalda gezilebileceği, bedeline katlanmadan her tür ilişkiye girilebileceği gibi bir anlayışa kapılacaklarından endişe ediyorum.

Aylık Kültür ve Politika Dergisi Yarınlar‘ın Kasım 2006 sayısında yayınlanan bu makalemin tamamını okumak için tıklayabilirsiniz.

Ödül, nişan, madalya reddetmeyi bilirdik. Vardır öyle ilke insanları; uzatılan her şekere atlamazlar. Kimilerinin yeni söyleyişle “ulusalcı” dedikleri Türk milliyetçileri sayesinde “nişan iadesi”ni de öğrenmiş oluyoruz. Bileceksiniz, Fransa’nın “Ermeni soykırımını inkarı suç sayan” yasa çıkarmasından sonra bu ülkenin dağıttığı Legion d’honneur liyakat nişanlarını iade edenlerden söz ediyorum.

Aylık Kültür ve Politika Dergisi Yarınlar‘ın Aralık 2006 sayısında yayınlanan bu makalemin tamamını okumak için tıklayabilirsiniz.

ABD işgal güçleri tarafından esir tutulan Irak’ın son meşru devlet başkanı Saddam Hüseyin, 30 Aralık 2006 Cumartesi günü Türkiye saati ile sabah beş sularında, işgalciler tarafından oluşturulan düzmece mahkemenin verdiği karar uyarınca asılarak idam edildi.
Irak hakim sınıflarının lideri olarak Saddam Hüseyin, o sınıfın düzeninin tüm olumsuzluklarını da kişiliğinde ve geçmiş eylemlerinde barındırıyordu. Ama aynı Saddam Hüseyin, ülkesinin bağımsızlığını başta ABD olmak üzere emperyalizme karşı koruma kararlılığını göstermiş ve bu nedenle işgal yoluyla devrilip idam edilmiş bir liderdir.
Dünyanın en korkunç diktatörlük düzeni olan emperyalizmin, ülkeleri işgal edip liderleri asabildiği bir dünyada, insanlığın ileri yürüyüşünü devam ettirebilmenin ilk koşulu, bu yamyamlığa son vermektir.
Toplumlar, kendi yollarını kendileri bulur, kendi geleceklerine kendileri karar verir. Emperyalist barbarlıktan gelecek sonuç demokrasi değil, köleliktir.
Emperyalist zincirlerin kırılması sürecinde Saddam Hüseyin gibi liderlere de roller düştü ve görülen o ki, şimdiden sonra da düşebilecektir. Bu anlamda, Saddam Hüseyin anti-emperyalizme dahildir; emperyalizmle kavgayı sınıfsız toplum hedefiyle yürüten bizlerin de şehididir. Bizden değildir ama bizimdir!
İşgale karşı kahramanca direnen Irak halkının ve emperyalizme karşı kavga veren insanlığın başı sağolsun.
ABD emperyalizminin darağaçlarında can verenler, insanlığın ileri yürüyüşünün şehitleridir. Onların geçmişini, düşmanla birlikte dedikodu masasına yatırmayız. Bir yılbaşı ve bayram arefesinde, sabaha karşı kör karanlıklarda, televizyon ekranları başında, komşu ülkenin meşru devlet başkanının ABD işgalcilerince idam sehpasına götürüleceği vakti dakika dakika beklemek zorunda bırakıldığımızı da hep hatırlarız.
Ey insanoğlu, Saddam Hüseyin’i unutma. Anısı önünde saygıyla ayağa kalk!

Kürt milliyetçisi yayınlardan Özgür Gündem‘de yazan Ayşe Günaysu, emperyalizmi temize çıkarmaya, İsrail muhipliği yapmaya doyamıyordu. Antiemperalistlere, İsrail saldırganlığına karşı mücadele edenlere, sosyalistlere diş biler, arsızca saldırırdı. Bu tutumları bulundugu zemine yakışıyor ve bilinmedik şeyler değil. Bakın bir de ne öğrendik: Red dergisinin Aralık 2006 tarihli 3. sayısında Kerem Kabadayı açıkladı ki, Ayşe Günaysu Shell Türkiye’nin “Kurumsal İletişim Müdürü”ymüş! Bu iyi işte; yazılarında özgürlükten, insanlıktan, şundan bundan dem vuracak, kartvizitine İHD İstanbul Şubesi Irkçılık ve Ayrımcılığa karşı Komisyon Başkanı yazdıracaksın… Ve de, insanlığın başbelası bir büyük petrol tekelinin Türkiye’deki yıkama yağlama işinin başında olacaksın. Shell Oil Ayşe Günaysu: Petrol tekellerine temizliğe gidilir! Bu şahsın antiemperyalistlere, sosyalistlere kini sadece çalıştığı gazetenin milliyetçi çizgisinden kaynaklanıyor olamaz diye düşünüyordum. Biraz daha yerine oturdu şimdi. Ayşe Günaysu Shell Oil’den de beslenirmiş. Başka nedenleri de vardır belki; yaşa ki öğrenesin! Eline diline sağlık Kerem Kabadayı, sağolasın Red dergisi. Zihin açıyorsunuz.

Merkez ofisi Havana’da bulunan Prensa Latina, 1959′da, Küba Devrimi’nin zaferinden kısa süre sonra kuruldu.
Aradan geçen 40 yılı aşkın süre boyunca kesintisiz olarak Küba, Latin Amerika ve dünyadan güncel haberleri okuyucularına ulaştıran Prensa Latina, çoğu Amerika ülkelerinde bulunan 22 temsilciliğiyle dünyadaki gazeteler, radyolar ve televizyonlar için vazgeçilmez bir haber kaynağı.
Prensa Latina’nın İspanyolca, İngilizce, İtalyanca ve Portekizce sayfalarına ek olarak 15 Ekim 2006′dan itibaren Türkçe Web alanı da yayına başladı.

Papa’nın “İslamın tebliğini duyduğu ve ona biat etmediği halde” ilahi yolun yolcusu olduğunu savlayan ve kendisiyle bu düzlemde tartışmaya giren Müslüman, dinden bile çıkabilir ki, bu hal, inananlar açısından, idrak etmekte olduğumuz “mübarek üç aylar”da hiç istenen bir durum olmasa gerektir! Dinsel mizah yarışması mı açılmıştır ki, diyanet görevlileri papazların otoritesini ve vaftiz kurumunu tanıyan üsluplarla açıklamalar yapabiliyor?

Aylık Kültür ve Politika Dergisi Yarınlar‘ın Ekim 2006 sayısında yayınlanan bu makalemin tamamını okumak için tıklayabilirsiniz.

Nerden mi geldi? Öylesine. Blog değil mi bu. Gelir gelir. Senei devriyesinden bir ay önce geldi ama. ‘78 Aralık ayının sonları olması lazım. 24′ü mü ne. Ecevit iktidarda. Sonrasında, üzerini örtmüştü bu gibi şeylerin sanıyorum Sayın Karaoğlan. Gerekirse derinleşiriz bu gibi konularda.

Türkiye büyük burjuvazisinin has temsilcilerinden Bülent Ecevit’in nasıl uyuduğu beni hiç ilgilendirmiyor ki kimsenin öldükten sonra uyuduğu kanısında da değilim. Bunu niye mi yazdım? Hiiççç; aklıma öyle estiğinden!